გადაიქროლეს წლებმაქარებად,გული შემომრჩა ისევუცვლელი,ხშირად მტკიოდა, მაინცყველაფერსსიყვარულით და რწმენითვუძლებდი.ისევ ვაგროვებ მთაშიგვირილებს,თუმც აღარაფერს არვეკითხები,ვიყავი, დავრჩი მეოცნებედააღარავისთვის არშევიცვლები.ამ ოცნებებში ვერც კიშევნიშნე,რომ შემოდგომადამდგარა კართან,დააფრიალებს ოქროსფერფოთლებს,არადა ეს დრო როგორმიყვარდა.იქროლე ქაროშემოდგომისა,ვერ შემაშინებს ვეღარცზამთარი,ვერაფერს ავნებს გულსმეოცნებესის სიყვარულით არისგამთბარი. და ასე ვივლივიდრე უფალი,აძგერებს ჩემს გულსიმედებიანს,სიყვარულისთვის ღირდასიცოცხლე,სიყვარულით ხომ არცბერდებიან. ( ნანამეტრეველი)