ამბობენ, როცა ბავშვი კვდებაო, ცაში ყველა ანგელოზი ტირისო... ამბობენ, როცა ბავშვი კვდებაო, მზე სხივებს მოკრეფს, სადმე ბნელ კუთხეში ჯდება და გარეთ გამოსვლის სრცხვენიაო. ამბობენ, როცა ბავშვი კვდებაო, ცის კიდე დედამიწას ზიზღით უყურებს, მაგრამ გულისპირს უხსნის და ახალი ანგელოზი უფალთან თავად აჰყავსო
გარდაცვალება დღეა ცხოვრებისგან ორი დიდი ტკივილიანი გაკვეთილი მივიღე ერთი შედარებით მსუბუქი რკმლის მეშვეობითაც გავიგე რომ.უცხო ადამიანები უმიზეზოდ არ გვიმეჰობრდებიან ან რაღაც აინტერესებთ ან რაიმეს მოელიან..და მეორე ის რომ ადამიქმებს ვისთვისა სიცოცხლე გაქვს მიძღვნილი შეუძლიათ მიწასთან გაგასწორონ თავიანთი გულგრილობითა და უყურაფღებობით. მაშინ როცა შენს გულში მტვრად იქცევა მეგობრობის ინდუსტრია რესტავრაცია შეუძლებელი იქნება და ეს ადგილჯ სულ ასე დარჩება ნანგრევებითა და ნაგვით სავსე. მითუმეტეს თუ ისეთჯ აფამიანის გამო ანგრევს მეგობრობას ვისზეც ადრე ათასი საშინელი რამ აქვს ნათქვანი რასვიზამთ მწარეა მაგრამ უნდა გავუძლოთ და კეთილ ადამიანებს მივცეთ დასადგუტების საშვალება
ვწერ ისევ. მწერ იმიყომ რომ არ მინდა იმ ტკივილმა რაც ჩემს გულშია გონება დამიბინდოს და ხასიათხე იმოქმედოს. ვინმემ რომ მკითხოს რომილია ყველაზე გაუსაზლისი ტკივილი ვუპასუხებდი რომ ყვ3ლაზრ მრტად მაშინ მტკივა როდესაც საყვატელი ადამიანები მაყენებენ ტკივილს, ეს ის ტკივილია რკმელიც ყველა ძვლის ერთდროულად მოტეხვაზეც მწარეა და პირდაპირ გულში გესობა. არვიცი რატომ არის ასე მაგრამ ხალხს რქც უფრო მეტად უშვებ შენთან აცლოს მით უფრო მეტად გტკენენ. არ აქვს მნიშვნელობა რამდრნი კარგი გაგიკეთებია მათთვის გველაფერს უცებ ივიწგებენ ჟარგონულად რომ ვთქვათ ყველაფერს თვალის აამხამებაში " ფეხებზე იკიდებენ" და ისე მოგმართავენ როგორც უკანასკნ3ლ ნაძირალას. ახლა ერთი ფრაზა გამახსენდა რომელსაც ჩემი ახლობელი ხმარობს ხშირად