გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

Последний визит: 23:18

Фильтр

Заметки Увлечения

7 янв

„დედის მეტს ჩემი სიკვდილი
არავის აატირებსა.
თუმც ნათესავნი, და-ძმანი
აღარ აისხმენ ღილებსა,
ცოლიც ძალიან მიტირებს,
ქვეყანას გააკვირვებსა,
ცოტა ხნის შემდეგ ისიცა
სხვისა ჭირს გაალხინებსა.
სულ ყველას დავავიწყდები,
ყველას სხვა დაათირებსა,
მე დედის გულში ვიქნები,
ძილსაც ვერ დაიძინებსა,
ვენაცვლე ძუძუს გამზრდელსა,
გულით ეგ დამიტირებსა,
დედას უყვარვართ შვილები,
დედა არ გვახსოვს შვილებსა,
იმითა გვტანჯავს გამჩენი,
სულ მუდამ გვაცოდვილებსა.“

გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

5 янв

სევდა ელავდა ხმაში,
სდუმდა ცისფერი მხარე.
და ცაზე იყო მაშინ
ორივე: მზე და მთვარე.
ქარი შუადღეს ჩადგა,
გაღმა რეკავდნენ ზარებს.
და ღრუბელივით ჩანდა
ცაზე მიმქრალი მთვარე.
იქ ვიღაც ლექსებს წერდა,
ქარი კიოდა გარეთ.
ჩვენ დავინახეთ ერთად
შორს დარჩენილი მთვარე.
თითქოს ვაწყობდით სკანდალს,
ვიღაც ფარავდა თვალებს.
მაშინ შორიდან ჩანდა
დღის მილეული მთვარე.

გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

4 янв

ცეცხლი მსგავსია ჩემი ფიქრების
და სადღაც მივსდევ ცისფერ ზმანებას.
მოცემულ სხეულს ვერ ვურიგდები,
მაგრამ ჩემია და მენანება.
სისხლი იქცევა, მე ვერ ვისვენებ,
ეს გული ისევ დაისრულია.
იქ მინდა, სადაც მეფობს სიბნელე,
სადაც არ ისმის ხმები სრულიად.
ეს უდაბნოა და მარტო მე ვარ,
(დგება ლანდივით დღე ნაწვიმარი).
ვიცი, სხეულმა რომ დამატყვევა,
ტანი – ციხეა, მე – პატიმარი.

გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

29 дек

წითელი მზე აელვარდა მინებთან,
მოდის ჩუმი და ცისფერი ღამე.
უიმედო გულის ძგერა მინელდა,
შენ, წმინდაო მაცხოვარო, ამინ!
გამიარა ჟრუანტელის ალმა,
სადღაც ქარი გადაფრინდა ნაპირზე.
გული მიდის, არ ვიქნები ალბათ,
მწუხარეა ჩემი მკრთალი ნაბიჯი.
ჩაესვენა სურვილების გროვა,
როგორც შორი მირაჟების სერია.
ახლა უფრო დაფიქრების დროა,
ჩადენილი შეცდომები ბევრია.
ჩემი სახე რომ ყვითლდება, ვხედავ,
შორეული ყვავილებიც ხმებიან.
სამარისკენ აცილებენ ცხედარს
და მუსიკის მგლოვიარე ხმებია.
ო, ეს გული, ისევ გული მტკივა,
სიჩუმეა უსიცოცხლო ველების,
რანაირი ნაწამები მივალ,
მიმაქვს ჩემი დაკრეფილი ხელები.

გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

27 дек

წუხელ სიზმარში მიმიძღოდა ჩემი ცხედარი,
და მივდიოდი, მივკიოდი საშიშ ქარიშხალს.
ზარი რეკავდა: სამარადოდ იყავ ნეტარი!
წუხელ ანაზდად უკუნეთმა თავი აიშვა

გზა უფლისკენ (გზა ჭეშმარიტი)

19 дек

დამძიმდა ბედი, ხსოვნის ტარება,
არ მოსჩანს თეთრი მზე ლანდემინის.
და სიზმარივით თვალს ეფარება:
თბილისი, ცრემლი, დღე რამდენიმე.
ო, გაქრა ლოცვის ფარული სფერო,
და ვურიგდები სიკვდილზე ზამთარს.
მოვიდა რიცხვი საბედისწერო
და სულის ირგვლივ უცებ დაღამდა.
ახლოს არ დარჩა ვარდი არცერთი
და გლოვა კრთოდა ბედის წყაროდან.
ჩამქრალ თვალებით ნუგეშს ვეძებდი,
ვეძებდი ნუგეშს და მიხაროდა.

На этом пока всё

Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту