Предыдущая публикация
Фильтр
ღამე მოიპარა ჩუმი ნაბიჯებით,
ღამე ჩემი სულის პანტომიმა,
რა ვქნა მენატრები ისევ გაგიჟებით,
როგორც ძველებურად ახლაც მარტონი ვართ..
ისევ ორნი ვათევთ ღამეს ქარებიანს,
გარეთ ნამი გვიცდის დილის სენტიმენტად,
ზუსტად ვიცი დღემდე სხვა არ მყვარებია,
არც შენზე ნაკლებად და არც შენზე მეტად.
რა ვუყო უშენოდ ფიქრებს ნაოცნებარს,
დილას, გათენების თუკი ეშინია,
მე ხომ ეგ თვალები მუდამ მაოცებდა,
წუთში სამოცივე წამი შეშლილია..
წუთებს ვერ დაიტევს ალბათ საათიც და
დღეებს და თვეებსაც უკვე წელიწადი,
შენთვის უჩემობა ისე გამარტივდა,
ალბათ აღარც გახსოვს როგორ შემიყვარდი...
ყველას მივატოვებ შენზე ფიქრის გარდა,
მერე დავუყვები ქუჩებს ეზო ეზოდ,,
შენი ღიმილი ხომ ისე შემიყვარდა,
ყველა მიზეზით და თანაც უმიზეზო
ღამე ჩემი სულის პანტომიმა,
რა ვქნა მენატრები ისევ გაგიჟებით,
როგორც ძველებურად ახლაც მარტონი ვართ..
ისევ ორნი ვათევთ ღამეს ქარებიანს,
გარეთ ნამი გვიცდის დილის სენტიმენტად,
ზუსტად ვიცი დღემდე სხვა არ მყვარებია,
არც შენზე ნაკლებად და არც შენზე მეტად.
რა ვუყო უშენოდ ფიქრებს ნაოცნებარს,
დილას, გათენების თუკი ეშინია,
მე ხომ ეგ თვალები მუდამ მაოცებდა,
წუთში სამოცივე წამი შეშლილია..
წუთებს ვერ დაიტევს ალბათ საათიც და
დღეებს და თვეებსაც უკვე წელიწადი,
შენთვის უჩემობა ისე გამარტივდა,
ალბათ აღარც გახსოვს როგორ შემიყვარდი...
ყველას მივატოვებ შენზე ფიქრის გარდა,
მერე დავუყვები ქუჩებს ეზო ეზოდ,,
შენი ღიმილი ხომ ისე შემიყვარდა,
ყველა მიზეზით და თანაც უმიზეზო
შენს ყველა ფოტოს რომ შემეძლოს გადავხატავდი,
შენს ყველა ღიმილს, ყველა სიცილს, ყველა მიმიკას,
ნეტავ შემეძლოს ყველა სიზმარს შენზე ვნახავდი,,
მე უშენობა გაგიჟების ზღვარზე მიმიყვანს..
ხანდახან მინდა, შეშლილივით ისე ვიბღავლო,
რომ ამ გულიდან ამოვგლიჯო სევდა ეული,
მაგრამ, არასდროს არ ვეცდები გადაგიყვარო,
იქნება ფიქრობ, უკვე გყავარ გადაჩვეული..
შენს რამდენიმე ფოტოს შერჩა ჩემი ლაიქი,
არ გაწუხებდა არასოდეს ჩემი სიმცირე,
ალბათ გგონია, დაგივიწყე, მაგრამ რა იცი
რომ, ყოველ ღამით, სველ ბალიშთან ერთად ვიძინებ...
არ შემიძლია, სხვანაირად არ შემიძლია,
რადგანაც შენი არსებობა ერთხელ ვიწამე,
სხვა ღიმილები, სხვა თვალები ვერ შემიცვლიან,
შენს თავს ხატებავ, ამ ცოდვიან დედამიწაზე.
შეშლილი მარშალი
შენს ყველა ღიმილს, ყველა სიცილს, ყველა მიმიკას,
ნეტავ შემეძლოს ყველა სიზმარს შენზე ვნახავდი,,
მე უშენობა გაგიჟების ზღვარზე მიმიყვანს..
ხანდახან მინდა, შეშლილივით ისე ვიბღავლო,
რომ ამ გულიდან ამოვგლიჯო სევდა ეული,
მაგრამ, არასდროს არ ვეცდები გადაგიყვარო,
იქნება ფიქრობ, უკვე გყავარ გადაჩვეული..
შენს რამდენიმე ფოტოს შერჩა ჩემი ლაიქი,
არ გაწუხებდა არასოდეს ჩემი სიმცირე,
ალბათ გგონია, დაგივიწყე, მაგრამ რა იცი
რომ, ყოველ ღამით, სველ ბალიშთან ერთად ვიძინებ...
არ შემიძლია, სხვანაირად არ შემიძლია,
რადგანაც შენი არსებობა ერთხელ ვიწამე,
სხვა ღიმილები, სხვა თვალები ვერ შემიცვლიან,
შენს თავს ხატებავ, ამ ცოდვიან დედამიწაზე.
შეშლილი მარშალი
დღეს კიდევ ერთ ლექსს დავწერ კრძალვებით,
ღამე პეშვებით ჩამომბანს სახეს...
კვლავ, მონატრებად მომეძალებით,,
წუხელის ისევ, სიზმარში გნახეთ...
თმებში გიწნავდი ფერად ყვავილებს,
შენც დამორცხვება გშვენოდა ქალავ,,
ვთვლიდით, გორებზე მიმდგარ არილებს,
მკერდზე ლამაზად მაფენდი დალალს...
სიო შარფივით შემოგხვეოდა,
ბაგეებიდან გპარავდა, კოცნას
და ამშვენებდი შენ ჩემს ხეობას,
როგორც, სიწითლე უხდება მოცხარს...
ჩვენ, ავირბინეთ სივრცე და ველზე,
თითქოს ღვიებმა რაღაც გახარეს...
ხელი ძლიერად ჩაგკიდე ხელზე
მომეკარი და თავი, დახარე...
მერე შურთხების ვუსმენდით სტვენას,
დეკების ჩრდილში კოცნას გპარავდი,,
ქვეყნად არ იყო დარდი და წყენა,
კვლავ სიყვარული აწ და მარადის...
შემოვიარეთ ცხრა მთა, ცხრა ხევი,
მთაზე დაიხრჩო თავ
ღამე პეშვებით ჩამომბანს სახეს...
კვლავ, მონატრებად მომეძალებით,,
წუხელის ისევ, სიზმარში გნახეთ...
თმებში გიწნავდი ფერად ყვავილებს,
შენც დამორცხვება გშვენოდა ქალავ,,
ვთვლიდით, გორებზე მიმდგარ არილებს,
მკერდზე ლამაზად მაფენდი დალალს...
სიო შარფივით შემოგხვეოდა,
ბაგეებიდან გპარავდა, კოცნას
და ამშვენებდი შენ ჩემს ხეობას,
როგორც, სიწითლე უხდება მოცხარს...
ჩვენ, ავირბინეთ სივრცე და ველზე,
თითქოს ღვიებმა რაღაც გახარეს...
ხელი ძლიერად ჩაგკიდე ხელზე
მომეკარი და თავი, დახარე...
მერე შურთხების ვუსმენდით სტვენას,
დეკების ჩრდილში კოცნას გპარავდი,,
ქვეყნად არ იყო დარდი და წყენა,
კვლავ სიყვარული აწ და მარადის...
შემოვიარეთ ცხრა მთა, ცხრა ხევი,
მთაზე დაიხრჩო თავ
რამდენი სევდის დათმენა გიწევს,
გულო, ნელ-ნელა ხდები სნეული,
ზოგჯერ ისე ხარ, არ გყოფნის სივრცე,
მკერდის კი არა, მთელი სხეულის..
ზოგჯერ ვერ მგრძნობდე მინდა სრულიად
და სამუდამოდ შენში გავჩერდე,
ხანდახან, პულსიც ნულის ტოლია,
მაგრამ გტკიოდი გულო რამდენჯერ...
ერთად რამდენჯერ ვიწამლეთ მთავარე,
შხამის რამდენი შევსვით ფიალა,
შენში დავმარხე რამდენი ღამე,
ფეხით რამდენმა გადაგიარა...
ეს ჩვენი გზაა, ჩვენი ბილიკი,
სადაც მხოლოდ ჩვენ უნდა ვიაროთ,
ხან მეურჩები, ხან კი პირიქით
გინდა ფიქრები გამიზიარო..
ასე მომყვები გაჩენის დღიდან,
შენ მიშუშებდი სულის იარებს,
მხოლოდ შენ იცი მეტმა არავინ,
გულში რა სტკივათ ადამიანებს.
უნდა გავუძლოთ არა გვაქვს სხვა გზა,
შევისისხლხორცოთ ყველა იარა,
მოგონებები მი
გულო, ნელ-ნელა ხდები სნეული,
ზოგჯერ ისე ხარ, არ გყოფნის სივრცე,
მკერდის კი არა, მთელი სხეულის..
ზოგჯერ ვერ მგრძნობდე მინდა სრულიად
და სამუდამოდ შენში გავჩერდე,
ხანდახან, პულსიც ნულის ტოლია,
მაგრამ გტკიოდი გულო რამდენჯერ...
ერთად რამდენჯერ ვიწამლეთ მთავარე,
შხამის რამდენი შევსვით ფიალა,
შენში დავმარხე რამდენი ღამე,
ფეხით რამდენმა გადაგიარა...
ეს ჩვენი გზაა, ჩვენი ბილიკი,
სადაც მხოლოდ ჩვენ უნდა ვიაროთ,
ხან მეურჩები, ხან კი პირიქით
გინდა ფიქრები გამიზიარო..
ასე მომყვები გაჩენის დღიდან,
შენ მიშუშებდი სულის იარებს,
მხოლოდ შენ იცი მეტმა არავინ,
გულში რა სტკივათ ადამიანებს.
უნდა გავუძლოთ არა გვაქვს სხვა გზა,
შევისისხლხორცოთ ყველა იარა,
მოგონებები მი
როგორ არ მიყვარდე უფალო,
როგორ დავივიწყო მრწამსი,
ისეთი, სათნო და უბრალო,
მაგრამ, მაინც ჯვარზე გაცვით..
გაგყიდეთ ოცდაათ ვერცხლად,
სამჯერ უარგყავით ყივილამდე,
მერე კი თვითონვე შეგვრცხვა,
ამას ვინანიებთ სიკვდილამდე...
მიყვარხარ და მწამხარ სრულებით,
თუმცა ხშირად მებრძვის ავყია,
ვიცხოვრებ და აღვესრულები,
შენს გზას, ვერასოდეს გამყრიან..
ჯვარზე გაგიკარით ხელები,
ლურსმნები ვაჭედეთ მაჯებს,
ამ დროს კი, მხურვალე ვედრებით,
უფალს, ავედრებდი, დამსჯელს.
მამაო შეუნდე კაცის ძეთ,
მხურვალედ შესთხოვდი გულში,
შენს ნაცვლად, ბარაბა დავინდეთ,
კაცის მოძულე და მრუში...
ღირსეულს, უღირსთა გაწამეთ
და გვერდში ლახვარიც გაცვით,
იმ თასის დაცლაც არ გაცალეთ,
რაიც, ღვინის ნაცვლად გასვით.
გაგხვიეთ უბრალო ტი
როგორ დავივიწყო მრწამსი,
ისეთი, სათნო და უბრალო,
მაგრამ, მაინც ჯვარზე გაცვით..
გაგყიდეთ ოცდაათ ვერცხლად,
სამჯერ უარგყავით ყივილამდე,
მერე კი თვითონვე შეგვრცხვა,
ამას ვინანიებთ სიკვდილამდე...
მიყვარხარ და მწამხარ სრულებით,
თუმცა ხშირად მებრძვის ავყია,
ვიცხოვრებ და აღვესრულები,
შენს გზას, ვერასოდეს გამყრიან..
ჯვარზე გაგიკარით ხელები,
ლურსმნები ვაჭედეთ მაჯებს,
ამ დროს კი, მხურვალე ვედრებით,
უფალს, ავედრებდი, დამსჯელს.
მამაო შეუნდე კაცის ძეთ,
მხურვალედ შესთხოვდი გულში,
შენს ნაცვლად, ბარაბა დავინდეთ,
კაცის მოძულე და მრუში...
ღირსეულს, უღირსთა გაწამეთ
და გვერდში ლახვარიც გაცვით,
იმ თასის დაცლაც არ გაცალეთ,
რაიც, ღვინის ნაცვლად გასვით.
გაგხვიეთ უბრალო ტი
ისევ მოწყენა და ისევ უძილობა,
ჩუმი მონატრება, ლექსად დანთხეული,
ზეცა შენს თვალებში ისე იძირება,
როგორც ლურჯ ტალღებში, უსულო სხეული...
როცა ყველა გზები იცი მოჭრილია,
ხან გსურს ყველაფერის ერთად დავიწყება,
ირგვლივ, ხეივნების თეთრი ქორწილია,
მაგრამ, ყველაფერიც სწორედ აქ იწყება..
შენს თავს შემახსენებს ყველა მაისი და
ისევ უშენობას, ურჩად დამპირდება,
შენი მონატრებით, დილაც გაირინდა,
ჯანღი შემოიცვეს, ზეცის ნაპირებმა..
ცაზე ეგ თვალები აღარ კიაფობენ,
უკვე აისებში დილაც გაფანტულა,
ნეტავ აქ მეჯდე და შენზე მიამბობდე,
ნეტავ მიამბობდე, ჩემო თვალხატულა...
შეშლილი მარშალი
ჩუმი მონატრება, ლექსად დანთხეული,
ზეცა შენს თვალებში ისე იძირება,
როგორც ლურჯ ტალღებში, უსულო სხეული...
როცა ყველა გზები იცი მოჭრილია,
ხან გსურს ყველაფერის ერთად დავიწყება,
ირგვლივ, ხეივნების თეთრი ქორწილია,
მაგრამ, ყველაფერიც სწორედ აქ იწყება..
შენს თავს შემახსენებს ყველა მაისი და
ისევ უშენობას, ურჩად დამპირდება,
შენი მონატრებით, დილაც გაირინდა,
ჯანღი შემოიცვეს, ზეცის ნაპირებმა..
ცაზე ეგ თვალები აღარ კიაფობენ,
უკვე აისებში დილაც გაფანტულა,
ნეტავ აქ მეჯდე და შენზე მიამბობდე,
ნეტავ მიამბობდე, ჩემო თვალხატულა...
შეშლილი მარშალი
რა ეშველება უშენობით დაღლილ აისებს,
შენს სილამაზეს დაუხარეს თავი ვარდებმა,
ღმერთს გეფიცები, რამდენჯერაც გაიმაისებს,
ეგ ღიმილები უფრო მეტად შემიყვარდება...
ქარია გარეთ, ოთახში კი უკრავს ფლეიტა,
სანამ რიჟრაჟი ცაზე ღრუბლის ფარდას დახევდეს,
აღარ ვიფიქრებ არასოდეს შენზე დღეიდან
და მაპატიე, ეს ტყუილიც და სითავხედეც...
შეშლილი მარშალი
შენს სილამაზეს დაუხარეს თავი ვარდებმა,
ღმერთს გეფიცები, რამდენჯერაც გაიმაისებს,
ეგ ღიმილები უფრო მეტად შემიყვარდება...
ქარია გარეთ, ოთახში კი უკრავს ფლეიტა,
სანამ რიჟრაჟი ცაზე ღრუბლის ფარდას დახევდეს,
აღარ ვიფიქრებ არასოდეს შენზე დღეიდან
და მაპატიე, ეს ტყუილიც და სითავხედეც...
შეშლილი მარშალი
როგორ ძალიან გებრძვიან ღმერთო,
სატანა უკვე კონცერტებს მართავს,
დღეს უზნეობა, იმდენად მეფობს,
კაცს, უბრალოს და გულიდან მართალს
უჭირს საკუთარ უფლების, დაცვა
და ეშინია მართალს ბოროტის,
თვალებში ტკბილად გვაყრიან ნაცარს,
გაგვანადგურონ უნდათ ბოლომდის.
გვიმახინჯებენ მცნებებს და აზრებს,
ეს კი ჩემს სულში იწვევს ფორიაქს,
უფალო უნდათ, შენს გზას რომ ავცდეთ,
კითილთან ბოროტს, დიდი ომი აქვს.
შეშლილი მარშალი
სატანა უკვე კონცერტებს მართავს,
დღეს უზნეობა, იმდენად მეფობს,
კაცს, უბრალოს და გულიდან მართალს
უჭირს საკუთარ უფლების, დაცვა
და ეშინია მართალს ბოროტის,
თვალებში ტკბილად გვაყრიან ნაცარს,
გაგვანადგურონ უნდათ ბოლომდის.
გვიმახინჯებენ მცნებებს და აზრებს,
ეს კი ჩემს სულში იწვევს ფორიაქს,
უფალო უნდათ, შენს გზას რომ ავცდეთ,
კითილთან ბოროტს, დიდი ომი აქვს.
შეშლილი მარშალი
ზღრუბლზე რიჟრაჟის ნამსხვრევი ყრია,
დილა საცაა, ჩამოხევს ღამეს..
მე ისევ შენზე ფიქრები მღლიან,
მე ისევ შენზე ეჭვები მკლავენ..
მე ისევ შენზე ოცნებით ვხარობ,,
შენი თვალებით დილა იწყება,
თავხედობაში არ ჩამითვალო,
თუ ვერ შევძელი გადავიწყება,,
თუ ვერ ავჭედე კარი ოცნების,
ვერ ავუკარი ფიქრებს საძელე,,
ასი წლის მერეც დამეკოცნები,,
მიკვირს, უშენოდ სუნთვას ვაგრძელებ...
ამას მერჩივნა ძვირფასო ტყვია,
მაგრამ, გავუძლებ, ბედის განაჩენს..
ჩემზე ოდექსღაც ალბათ გეტყვიან
და შენც მიხვდები მერე დანარჩენს...
გონებაში კი გაგკრავს წარსული,
შეიძლებ ცრემლიც მოგადგეს თვალთან,
მე შორს ვიქნები ალბათ წასული,
ან განდეგილი საკუთარ თავთან...
გაგახსენდება ერთი ყმაწვილი,
ლექსით რომ ბევრჯელ ღამე გითია,,
შენ დაუყვ
დილა საცაა, ჩამოხევს ღამეს..
მე ისევ შენზე ფიქრები მღლიან,
მე ისევ შენზე ეჭვები მკლავენ..
მე ისევ შენზე ოცნებით ვხარობ,,
შენი თვალებით დილა იწყება,
თავხედობაში არ ჩამითვალო,
თუ ვერ შევძელი გადავიწყება,,
თუ ვერ ავჭედე კარი ოცნების,
ვერ ავუკარი ფიქრებს საძელე,,
ასი წლის მერეც დამეკოცნები,,
მიკვირს, უშენოდ სუნთვას ვაგრძელებ...
ამას მერჩივნა ძვირფასო ტყვია,
მაგრამ, გავუძლებ, ბედის განაჩენს..
ჩემზე ოდექსღაც ალბათ გეტყვიან
და შენც მიხვდები მერე დანარჩენს...
გონებაში კი გაგკრავს წარსული,
შეიძლებ ცრემლიც მოგადგეს თვალთან,
მე შორს ვიქნები ალბათ წასული,
ან განდეგილი საკუთარ თავთან...
გაგახსენდება ერთი ყმაწვილი,
ლექსით რომ ბევრჯელ ღამე გითია,,
შენ დაუყვ
загрузка
Показать ещё