ԻՄ ՈՒ ՔՈ ԱՇԽԱՐՀԸ
(Պատմվածք)
Արմինեն ու Դավիթը լիովին տարբեր էին՝ Դավիթը՝ իր շրջապատի մեջ միշտ ժպտալով նրանց հետ գնում էր զբոսնելու, բարեկամների սիրելի տղան էր, իսկ Արմինեն՝ մեկուսացած էր բոլորից ու լուռ նստում էր գրադարանում, և կարդում տարբեր գրքեր, անգամ Աստվածաշունչ։ Բայց մի օր կյանքը նրանց բերեց միևնույն ծանոթ սրահում, որտեղ սկսվեց նրանց պատմությունը։ Արմինեն առաջին անգամ տեսավ, որ մարդկանց մեջ, որոնք այդքան տարբեր են, միևնույն ցավն ու սիրելու ցանկությունը կարող է լինել։
Սրահում երաժշտությունը մեղմ էր՝ դասականի և անձրևի ձայնի խառնուրդ։ Դավիթը նորմալ տեսք ուներ, աչքերում կար մշտական ժպիտը, այն ժպիտը, որ թվում էր՝ երբեք չի մարում։ Արմինեն նստած էր պատուհանի մոտ՝ գիրքը բաց, բայց հայացքը՝ հ