განმარტოებით მივყვები ბილიკს... მე, ჩემთვის, ჩუმად ვიკავებ ტირილს, ცხოვრებამ ისევ მატკინა გული და აღარ დამრჩა მე სიხარული. ბედნიერება მინდოდა ჩემთვის, მაგრამ ცხოვრება მე ისევ მებრძვის, ისევ ფარული ნიღაბი დამაქვს, რომელიც ნამდვილ ნიღაბსაც მალავს... ცხოვრება მტკენს, და ცხოვრება მფატრავს... და ჩემს სხეულზე ტკივილებს ხატავს... ვიცი რომ ვეღარ გაუძლებს გული, და ისევ არ მაქვს მე სიხარული... მალე მოვკვდები, მალე გავქრები, გთხოვთ არავინ არ ჩაიცვათ შავები... გზადაგზა ისევ მივყვები ბილიკს, მე, ჩემთვის, ჩუმად ვიკავებ ტირილს... (((((((((((((((((