Саъдии Шерозӣ. Саади. Saadi Shirazi. سعدی

Саъдиё, навбатӣ имшаб дуҳули субҳ накӯфт, Ё магар рӯз набошад шаби танҳоиро?!

Ба ишқи рӯи накӯ дил касе диҳад, Саъдӣ, Ки эҳтимол кунад хӯи зишту некӯро.

Саъдӣ, зи фироқи ту на он ранҷ кашидаст, К-аз шодии васли ту фаромуш кунад онро.

Саъдӣ аз сарзаниши халқ натарсад, ҳайҳот, Ғарқа дар Нил чӣ андеша кунад боронро?

Саъдӣ андар кафи ҷаллоди ғамат мегӯяд: Бандаам, банда ба куштан диҳу мафрӯш маро!

Саъдӣ, маломат нашнавад, в-ар ҷон дар ин сир меравад, Сӯфӣ, гаронҷонӣ бибар, соқӣ, биёвар ҷомро!

Саъдӣ алам шуд дар ҷаҳон, сӯфию омӣ гӯ, бидон, Мо бутпарастӣ мекунем он гаҳ чунин асномро.

Дӯстон гӯянд: Саъдӣ, дил чаро додӣ ба ишқ, То миёни халқ кам кардӣ виқори хешро?

Саъдиё, дӣ рафту фардо ҳамчунон мавҷуд нест, Дар миёни ину он фурсат шумор имрӯзро.

Саъдӣ, ту мурғи зиракӣ, хубат ба дом овардаам, Мушкил ба даст орад касе монанди ту шаҳбозро.

Саъдиё, дар пойи ҷонон гар ба хидмат сар ниҳӣ, Ҳамчунон узрат бибояд хостан тақсирро.

Саъдӣ, нагуфтамат, ки марав дар каманди ишқ? Тири назар бияфканад Афросиёбро.

Саъдӣ, чу ҷавраш мебарӣ, наздики ӯ дигар марав, Эй бебасар, ман меравам? Ӯ мекашад қуллобро.

Саъдӣ, қалам ба сахтӣ рафтасту некбахтӣ, Пас, ҳар чӣ пешат ояд, гардан бинеҳ қазоро.

Меҳрбонӣ зи ман омӯзу гарам умр намонад, Ба сари турбати Саъдӣ биталаб меҳргиёро.

Дар ин равиш ки туӣ, бар ҳазор чун Саъдӣ Ҷафову ҷавр тавонӣ, вале макун, ёро!

Нагуфтамат, ки ба яғмо равад дилат, Саъдӣ, Чу дил ба ишқ диҳӣ дилбарони яғморо?!

Марди тамошои боғи ҳусни ту Саъдист, Даст фурӯмоягон баранд ба яғмо.

Гар бирасад нолаи Саъдӣ ба кӯҳ, Кӯҳ бинолад ба забони садо.