დასაკარგად რომ ყველაფერი გავიმეტო,
შენს დაკარგვაზე მეტ ტკივილს,
ვერაფერი მომაყანებს,
დაკარგულების ძებნას რა თქმა უნდა ვეღარ დავიწყებ,
მაგრამ ყველაფერს გახსენება უნდა საერთოდ,
ჩვენ ყველაფერი გადავცვალეთ რაც გვქონდა თითქმის,
და დაგვეკარგა შეგრძნებები ამავდროულად,
შენ ალბათ მოხვალ,
ან პირიქით,
მოხვალ არასდროს.
მე ავიჩემე,
დავიწყევას ვერ მიეცება
ის რაც მე და შენ ღამ-ღამობით გვაფიქრებს ხოლმე.
შენი ნაბიჯი,
ჩემი მზერა,
ხელების სითბო,
წამოწოლილი ნათურები
ჩვენს ოთახებში,
მე გავიხსენე წარსული და
მინდა რომ ვიგრძნო,
შენი არ წასვლა,
მაგრამ მაინც პირიქით ხდება,
შენ მიდიხარ და მე აქ ვრჩები,
არც კი გაცილებ.
სამწუხაროა
განშორება,
თუნდაც დროებით .
შეჩვევა უნდა ყველაფერს თქო,
რა დაგვავიწყებს
ერთმანეთს და
ჩვენ