Диққат билан ўқинг
Даҳшат суронлари тутар оламни,
Қора тутунларга тўлади осмон.
– Севгилим, қайтаман, асра боламни,
Севгилим, мен омон қайтаман, ишон!
Гранат илмоғи тортилса бирдан,
Кўксингдаги темир совут беҳуда…
– Болажон, сен бахтли яшайсан ўктам!
– Отажон, йиғлагим келяпти жуда!
– Кўплар қурбон бўлди, деганди отам.
– Қўй энди, йигитлар ғамини ема.
– Мен сени кутаман минг йил бўлса ҳам!
– Кутавер, қайтаман, бошқани дема!
Танклар залворидай оғир юраклар,
Замбарак ўқидай кучли муҳаббат.
Тутунлар ичида қолган тилаклар,
Қуритган кўзларнинг ёшин қора хат.
Қора бўёқларга кўмиб турмушни,
Оқади шаҳидлар қоп-қора қони…
– Бобожон, гапириб беринг урушни.
– Болажон, эслатма, қурисин номи!
Ҳамон