Модарҷон, рафтӣ ту аз дунё,
Дилам пур аз дарду андӯҳ шуд.
Садоят дар гӯшам мемонад,
Лабат хомӯш, қалбам сӯхт.
Дар гӯр хобӣ бе садо, бе нолиш,
Ба рӯйи ту хок нишастааст.
Маро гузоштӣ танҳо дар олам,
Ба қалбам ғам чун тири хастааст.
Зиндагӣ бе ту дигар ранге надорад,
Фариштаи ман, модари ҷонам!
Ба ҳар дуои ман ту розӣ будӣ,
Ба ҳар нафас ту ёди ман будӣ.
Эй модари нурониву маҳбубам,
Ба хобам биё, маро навозиш деҳ.
Сад бор гӯям: модарам баргард,
Ҷонам барои ту месӯзад!