Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 31 янв
Фильтр
ПЯРЭЧАННЕ МАКСІМА ПЯТРОВІЧА.
Аповесць.
Працяг.
А я з дзяцінства па натуры быў улюбчывы і ле-
туценны. Ужо ў трэцім класе па-дзіцячаму за-
кахаўся ў дзяўчынку-аднакласніцу, дачку ма-
ёй першай настаўніцы. Потым гады праз два
яна з маці выехалі кудысьці ў Маскоўскую
вобласьць. Дык вось і да гэтага часу яна ўсёг
сніцца мне то дзяўчынкай, такою як і паехала,
то ўжо дарослай дзяўчынай, а я ўва сне, нібы-
та б, хачу прызнаецца ёй у каханні, ды ўсё ні-
як не адважуся. У дзяцінстве ды і пасля вель-
мі любіў чытаць кнігі. Многа кніг прачытаў. А
начытаўшыся Мікалая Гогаля "Вечары на ху-
тары паблізу Дзиканькі" і "Міргорад" ды вер-
шаў і прозы Тараса Шаўчэнкі, так улюбіўся ва
ўс
Аповесць.
Працяг.
А я з дзяцінства па натуры быў улюбчывы і ле-
туценны. Ужо ў трэцім класе па-дзіцячаму за-
кахаўся ў дзяўчынку-аднакласніцу, дачку ма-
ёй першай настаўніцы. Потым гады праз два
яна з маці выехалі кудысьці ў Маскоўскую
вобласьць. Дык вось і да гэтага часу яна ўсёг
сніцца мне то дзяўчынкай, такою як і паехала,
то ўжо дарослай дзяўчынай, а я ўва сне, нібы-
та б, хачу прызнаецца ёй у каханні, ды ўсё ні-
як не адважуся. У дзяцінстве ды і пасля вель-
мі любіў чытаць кнігі. Многа кніг прачытаў. А
начытаўшыся Мікалая Гогаля "Вечары на ху-
тары паблізу Дзиканькі" і "Міргорад" ды вер-
шаў і прозы Тараса Шаўчэнкі, так улюбіўся ва
ўс
ПАВАЖАНЫЯ "АДНАКЛАСНІКІ",
прапаноўваю вам пачытаць маю невялікую АПОВЕСЦЬ, якую я напісаў у 2000 годзе.
ПЯРЭЧАННЕ МАКСІМА ПЯТРОВІЧвА.
Гісторыю гэту пачуў я ад паляўнічага, з якім
давялося аднойчы начаваць на беразе вялікай
дняпроўскай затокі ў чаканні золаку якраз напярэдадні адкрыцця асенняга палявання.
І вось як гэта было.
Каля кастра нас сабралася пяцёра ---
я ды двое пастухоў калгаснага статку, які знаходзіўся на лузе ў адгоннай пашы. Гэта
Мікола, мужык перадпенсійнага ўзросту, лысы, з блакітнымі яснымі, як у дзіцяці, вачыма, па
мянушцы Кавалерыст, празваны так за злёгку крываватыя ногі ды надта ж, як і ведаю
яго, зухаватую і, трэба прызнаць, прыг
прапаноўваю вам пачытаць маю невялікую АПОВЕСЦЬ, якую я напісаў у 2000 годзе.
ПЯРЭЧАННЕ МАКСІМА ПЯТРОВІЧвА.
Гісторыю гэту пачуў я ад паляўнічага, з якім
давялося аднойчы начаваць на беразе вялікай
дняпроўскай затокі ў чаканні золаку якраз напярэдадні адкрыцця асенняга палявання.
І вось як гэта было.
Каля кастра нас сабралася пяцёра ---
я ды двое пастухоў калгаснага статку, які знаходзіўся на лузе ў адгоннай пашы. Гэта
Мікола, мужык перадпенсійнага ўзросту, лысы, з блакітнымі яснымі, як у дзіцяці, вачыма, па
мянушцы Кавалерыст, празваны так за злёгку крываватыя ногі ды надта ж, як і ведаю
яго, зухаватую і, трэба прызнаць, прыг
Са сшытка часоў маладосці.
РОЗДУМ.
Я не ведаю добра і сам ---
Што прыводзіць мяне вечарамі
Ў паплавы к тым духмяным стагам
І ў бярозавы гай кучаравы ---
Ці самомотна-пяшчотны мой сум
Ды любоў да прыгод тая змалку,
Ці жаданне пачуць як лясун
Будзе клікаць у змроку русалку,
Ці плач кані, згубіўшай спакой
У кустах каля рэчкі Ваўчыцы,
Ці надзея -- зноў стрэціцца з той,
Што прыходзіла ў гай па суніцы,
Ці, мо, тое, што вершам маім
Гукі ночы патрэбны і ціша...
Пэўна, Муза так часам начным
Кліча выпіць натхнення кілішак.
РОЗДУМ.
Я не ведаю добра і сам ---
Што прыводзіць мяне вечарамі
Ў паплавы к тым духмяным стагам
І ў бярозавы гай кучаравы ---
Ці самомотна-пяшчотны мой сум
Ды любоў да прыгод тая змалку,
Ці жаданне пачуць як лясун
Будзе клікаць у змроку русалку,
Ці плач кані, згубіўшай спакой
У кустах каля рэчкі Ваўчыцы,
Ці надзея -- зноў стрэціцца з той,
Што прыходзіла ў гай па суніцы,
Ці, мо, тое, што вершам маім
Гукі ночы патрэбны і ціша...
Пэўна, Муза так часам начным
Кліча выпіць натхнення кілішак.
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
20
- Нина савочкина(Горбань)д.Еленец
- Татьяна Хаврученко (Боброва)Глазовка
- Егор ДегтярБуда-Кошелево