ПЕШ АЗ ХОБ.
Дар рӯзгорони пеш, дар яке аз деҳаҳои дурдасти Бухоро, ҷавоне мезист бо номи Аҳмад. Вай ҷавоне буд пурқувват ва боғайрат, аммо дар дил орзуи сарвати беандоза ва шӯҳрати оламгирро мепарварид. Рӯзе Аҳмад тасмим гирифт, ки барои ҷустуҷӯи бахт ба шаҳрҳои дур сафар кунад.
Пеш аз сафар, вай назди падари пиру модари қоматхамидааш омад. Падар, ки чашмонаш аз нури пирӣ хира гашта буданд ва модар, ки дастҳояш аз меҳнати рӯзгор шахшул шуда буданд, фарзандро дуои хайр доданд. Модар бо садои ларзон гуфт:
— Фарзандам, бирав, бахт дар меҳнат аст, аммо фаромӯш макун, ки баракати умр дар розигии мост.
Аҳмад ба шаҳр рафт ва солҳои зиёд дар корвонсаройҳо ва бозорҳо заҳмат кашид. Бо мурури замон