Сулайман пайгамбар тоого чыгып таңды тосуп келе жатса, тоо этегинде тосуп турган адамдар ага кайрылышат:
– Сен бизге ар дайым шык бересиң. Сенин сөздөрүң жүрөгүбүздү кубанычка бөлөйт. Акылмандыгың акыл-эсибизди сергитет. Биз сенин аңгемеңе суусап турабыз.
Бизге айтчы: биз деги кимбиз?
Ал жылмайып мындай жооп берди:
– Силер дүйнөнүн жарык нурусуңар. Силер – жымыңдап жанып турган жылдызсыңар. Силер чындыктын – храмысыңар. Ар бириңер өзүңөрчө бир ааламсыңар. Акылыңарды калчап, жүрөгүңөрдү тыңшап көргүлө, өзүңөрдү сүйгөн көз караш менен карап көргүлө Кудайдын тилин түшүнгөндөр, – жыргалдын даамын таткандар.