შენ ვერ გაიგებ ვერასოდეს ვიცი,
ჩემიც რომ გახდე მას ვერ ჩაწვდები...
მე კი უშენოთ თუ დმიჯერებ,
ჯაჭვის ხიდივით ხრამში ჩავწვები....
არაფერია ამქვეყნად მეტი,
შენი თვალები მიყვარს სულამდე...
ოღონდ მიმიღე თუნდაც ტუსაღად
და სიყვარულში ბრალი სულდამდე...
აქ უშენობის წამიც არა მწამს,
შენ მხოლოდ შენ და მერეა ღმერთი...
ვიცი ვკრეხელობ მაგრამ გამიგებს,
რადგან უშენოთ ვიფეთქებ დენთი...
ვიცი მე ვიცი არეული მტვერი ვარ ქარში,
ან პერსონაჟი უხეირო ჯამბაზის ნიღბით...
ის იარები სხეულზე და სხეულის მიღმა,
რჩება მაგ შენი ხელისგულზე ნაპოვნი იღბლით...
და რაც ამქვეყნად გზა აბნეულს გამომივლია,
დღეს მსაყვედურობს"უმადურო ისევ უქმად ხარ"?
მე რომ მიყვარხარ იმნაერად ალბათ ამქვეყნად,
მხოლოდ საკუთარ დედასა და ღმერთს თუ უყვ