Ніна Глінская

Последний визит: вчера 22:26

Фильтр

Заметки Увлечения

Ніна Глінская

8 мар

З 8 сакавіка, самыя пяшчотныя, самыя прыгожыя і любімыя!

Ніна Глінская

1 мар

Трэба дома бываць часцей,
Трэба дома бываць не госцем,
Каб душою не ачарсцвець,
Каб не страціць святое штосьці.
Не забыць, як падвялы аер
На памытай падлозе пахне,
Як у студню цыбаты асвер*
Запускае руку да пахі.
Не забыць сцежкі той, што цябе
На дарогу выводзіла з дому,
Што у хаце там быў рубель
У цане і па курсу старому.
Не забыць, як марозам злым
Клямка пальцы пячэ балюча
І адкуль на стале тваім
Бохан свежага хлеба пахучы.
Помніць свой на іржышчы цень,
Не забыць, як завуць суседа,
Не забыць, як пяе пад дзень
За вясёлым сталом бяседа.
Трэба дома бываць часцей,
Трэба дома бываць не госцем,
Каб душою ты стаў чысцей
І не страціў святое штосьці.
Рыгор Барадулін

Ніна Глінская

21 фев

З Днём роднай мовы, даражэнькія! Для мяне - гэта тая, на якой размаўлялі мае продкі: паляшуцкая. Хто хаця б раз яе чуе, той трапляе ў палон. На жаль, яна пачынае знікаць. Калі прыязджаю ў родную вёску, заўважаю, што яе пачынае выціскаць расейская. Усё менш застаецца на сяле носьбітаў бацькоўскай гаворкі. Шкадую аб гэтым. Няўжо згіне, няўжо прападзе? Як думаеце, землякі?

Ніна Глінская

16 фев

Арнамент
Старадаўні арнамент бацькоў.
Завіток ланцужку ДНК.
Ён ляціць праз прастору гадоў -
Не заціхне ў паветры імя!
Калі згасне ліхтар за акном,
І не ўзыдзе больш сонца ўгары,
Ахіні нас, арнамент, цяплом,
Цьмяны смутак душы забяры.
Старадаўні арнамент бацькоў.
Наша папараць-кветка жыцця.
Між жалезабетонных лясоў
Беспрасветных будынкаў жылля.
Дзе жыве, у каго і калі
Сімвал вечны і светлы, як край?
Беларускасці зерне ў зямлі
Захавай для сябе, захавай...
Хведар Бянько

Ніна Глінская

13 фев

Ты пакліч мяне. Пазаві
Ты пакліч мяне. Пазаві.
Там заблудзімся ў хмельных травах.
Пачынаецца ўсё з любві,
Нават самая простая ява.
І тады душой не крыві
На дарозе жыцця шырокай.
Пачынаецца ўсё з любві –
Першы поспех і першыя крокі.
Прыручаюцца салаўі,
І змяняюцца краявіды
Пачынаецца ўсё з любві –
Нават ненавісць і агіда...
Ты пакліч мяне. Пазаві.
Сто дарог за маімі плячыма.
Пачынаецца ўсё з любві.
А інакш і жыць немагчыма.
Яўгенія Янішчыц