Эй қосиди гулдомани айёми баҳор,
Бар аҳли ҷаҳон бигӯ,ки ӯ тавба шикаст.
Бо сабр бигӯ, ки ӯ дигар аҳд набаст,
Аз ҳабси шабона сарду бенур гусаст.
Бар аҳли ҷаҳон бигӯ, ки девонасифат,
Аз маҳбаси жарфи ғазалозор гурехт.
Лабрезтар аз марҳамати сабзи саҳоб,
Борон шуду дар хирмани лабташна бирехт.
Кофист бигӯй сабри гаронмоя бар ӯ,
Ӯ лутфи чакомаҳои дилбохта аст.
Аз ҳеҷ ба рӯи саҳфаи тозаи дил,
Дар фикри таронаи вафо сохтан аст.
Кайҳост бигӯй рафт ба дунболи хиёл,
Аз маҳбаси танги тира то бистари ёр.
Дар сояи ин боғ дигар нест бигӯй,
Ҷуз ранги диловези гули сурхи анор.
Эй қосиди гулдомани айёми баҳор,
Аз дор таноби тавбаи пор бикан.
Бигзор сало занад ҳама аҳли ҷаҳон,
Лаънат ба дили сабркуши тавбаш