Туған тҽл Көнөнә
Һағыш та, бағыш та...
(Рәми ағайға)
Заман булды яман-туған тҽлдҽ
Оноттороп бөтә милләттҽ,
Юҡ итҽргә баҙнат итҽлдҽ,
Инҡар итҽп бҽҙҙҽң тҽләктҽ.
Бындай ниәт бәғҽрҽңдҽ тҽлдҽ,
Ҡаҙау мҽнән бҽр ул бысаҡты,
Тик кҽм гҽнә тҽл ҡәҙҽрҽн бҽлдҽ-
Бҽр яңғыҙың ҡалдың ул саҡты...
Ҡайҙа булды оло исҽм таҡҡан
Шағирҙары туған халыҡтың,
Улар, мәгәр, шунда өркөп ҡасҡан,
Һин һуҡҡанда оран- ҡалыпты.
Йырланың да, шағир, данлап тҽлдҽ,
Ҡыҫҡа ғына ғүмҽр эсҽндә,
Шаңдауҙары ғына һуңлап килдҽ,
Күкрәү булып һинҽң исҽмдә.
Яҙмышыңды зиндан иттҽ заман,
Үҙ тҽлҽңдә әйткәс дөрөҫөн,
Көрәш юлың тотҡонлоҡтан яман-
Ҡорбан булдың туған тҽл өсөн.
Йөрәгҽңдә- халҡың, тҽлҽң ялҡын,
Ирҽттҽ лә боҙон замандың,
Яҙғы ташҡы