ეი, თქვენ, ამპარტავანნო,
რას იბღინძებით ნეტავი?
სხვის ცოდვებს კარგად ხედავთ და
თქვენისვე თუ ხართ მხედავი?
ხოტბა-დიდება გახარებთ,
თითქოს მეტი ხართ რამითა,
ქების ღირსი ხართ თუ არა,
არ დაფიქრდებით წამითაც;
თუ დაგაფასეს ზედმეტად,
სიხარულისგან იმღერებთ,
უფლის ნაბოძებ ნიჭებსაც
საკუთარივით იფერებთ;
მაგრამ, თუ ვინმემ გაბედა,
შენიშვნა მოგცათ კრძალებით,
მცირე საყვედურს ვერ იტანთ,
მზად ხართ, დაკორტნოთ თვალები;
ისეთ ქარიშხალსა დააწევთ,
თითქოს მოსისხლე მტერია,
წიწილასავით გაგლიჯავთ,
თუ აქეთ ვერ მოგერიათ;
ეი, თქვენ, ამპარტავანნო,
გეყოთ ქიშპი და დავები,
ცოტა გონს მოდით ბიძიკო,
სულ არ დაკარგოთ თავები;
ენით რომ უფალს ადიდებთ,
ეკლესიებშიც დადიხართ,
თუ იცით, ქცევით ბინძურით,
რა სისაძაგლეს ჩადიხართ?
„გ