Հետաքրքիր էր այդ օրը, զարմանալի, տարօրինակ… Բոլորի դեմքերը մի տեսակ քաոսային տրամադրություն էին հաղորդում, բոլորն անհանգիստ էին, միմյանց ականջին շշուկով ինչ-որ բաներ էին խոսում…
Նա նստել էր հեռվում՝ գլուխն առած ափերի մեջ ու գաղտնի արտասվում էր: Մարդիկ չպետք է տեսնեն իր արցունքները, չպետք է տեսնեն, որ նա էլ է ցավում… Կյանքը կարծես կանգ էր առել, հայտնվել էր մի փակուղում, որից դուրս գալու ելքը չէր երևում:
Նայում էր շուրջը եղող մարդկանց. ոմանք չարացած էին, անհանգիստ, նյարդայնացած, ոմանք էլ արտասվում էին, ողբում… իսկ ի՞նքը. իր հոգին էլ ալեկոծ էր, մտքերը՝ անհանգիստ ու ցրված: Ի՞նչ է լինելու հետո…
- Հա՜յր, ներիր նրանց, որովհետև չգիտեն, թե ինչ են անում:
Այս խոսքերը սրի պես մխրճվեցին նրա սրտի մեջ: Ո՛չ