მე შენს საფლავთან ვდგავარ აჩრდილად შენს დიდ სულს ჩუმდ ვეჩურჩულები მივყვები ნელა დატკეპნილ ბილიკს ბუნების წიაღს ვედუდუნები როგორ მჭრიდები,დაუძლეველო მამის ძლიერი დამცველი ძალით მამა,უდროოდ რამოტ გამშორდი უსმინე ზეცად ჩემს თქმას და ძახილს, შენ გამინათე სავალი ზები დაბრკოლების წინ მომმადლე ძალა შენს სულს არასდროს დაუტოვნივარ ყოველ ნაბიჯზე დამდევდი ფარად მაგრამ შენი ხმა,ხმა ბუბერაზი აღარ მესმის და ვეღარა გხედავ მე გავიზარდე უშენოდ მაგრამ ჩემს გზას და სავალს დასდევდა დედა დედა რომელიც შენს ძლირებას ჩემში სახავდა და აღმერთებდა თუ რამ დავიპყარ და მივაღწიე შენით ვიწამე მე აღზევება მივდევ სამყაროს მძიმე ბილიკებს და მარტოდ–მარტო ყველაფერს ვარკვევ მჯერა დავიბყრობ მიუვალ მწვერვალს ცხოვრებას ჩემს კვალს