Юлия Журавская

Последний визит: 24 янв 2025

Фильтр

Заметки Увлечения

Юлия Журавская

6 июн 2024

Любовь Ляпко (Слонкина)

МОЙ ПОЛЁТ
Хочу расправить крылья и лететь .
Свобода манит ,как пятак к магниту .
И что успею,я смогу стереть ,
Печали,боли ,горечи,обиды...
Хочу взлететь насколько хватит сил,
Мои маршруты выбирает сердце.
Лечу ,парю ,с небес лаская мир,
Я с гордостью смотрю на земледельцев .
В полях пщеницу тянет к небесам ,
Я запах хлеба ощущаю сердцем .
Ну кто сказал ,еще не доказав,
Что небеса не раскрывают дверцу?
Лечу ,парю,пархаю,не достать
Всем тем,кто проклинал и ненавидел .
Вдруг захотелось невидимкой стать
И раствориться в море лет и чисел.
Начну с нуля,с рожденья,с первых слов..
Прошу не прерывать мои желанья.
Дышу свободно ,за глотком глоток ...
Лечу,смеюсь и делаю признанья.
Люблю свой лес ,оз

Юлия Журавская

4 июн 2024

Лучина

Великая вещь - душевное спокойствие. Вроде ничего особенного, а счастлив.

Любовь Ляпко (Слонкина)

МНЕ СНIЎСЯ ЛЕС...
Мне снiўся лес.
Дзівак сумуе,
Даўно не бачыліся мы.
Там малады дубок красуе,
Яго не бачыла з зімы.
Лячу,імчуся на спатканне,
Мой лес,мой лёс,прытулак,тыл...
Ляціць мой двухкалёснік зрання
Да хвояў,клёнаў і рабін.
Вітаю лес ,ратунак сэрцу,
Зімы як быццам не было .
Дубок ківае тварам- веццем ,
Аж ачышаецца нутро.
Мой лес чакау мяне і верыў,
Што я збяруся на паклон .
Ягоднічак дарожкі сцеле ,
А з вершалін птушыны звон.
Ну што яшчэ так лечыць душу?!
Хіба на ложку з кіпай лек?!
Сябры мае ,агучыць мушу;
-Ідзі ў прыроду,чалавек!
Не трэба віз,чаргі і спрэчак ,
Прырода мае свой Ўстаў.
Зайдзі,заедзь ,збяжы пад вечар ,
Прымі той дар ,што лес падаў.
Якое сонца на бярозе!
Якія хмаркі н

Юлия Журавская

3 мая 2024

Любовь Ляпко (Слонкина)

БУСЛЫ I ЛЮДЗI
Што ні дзень - нямая сцэна.
Хоць бы з кім пагаварыць .
У чаканні пераменаў
Час як стрэлачнік стаіць.
Ні здалася ,ні трасуся,
Я сама сабе вяду.
У гняздоўе мудры бусел
Буслянятам шле яду.
Ім бы мовы хоць бы кроплю ,
Клёкат так не перадась,
Як даюцца пералёты,
Як з нуля ўсё пачаць?
Першай рыскаю-галiнкай
На слупу гняздо ён віў.
Без сякеры і без гліны,
Без падрадчыкау і фірм.
Нам навука і натхненне,
Нам любоў і чысціня .
Ад ўсіх хвaробаў зелле
Стрэнуць буслікаў зрання.
Ім вышэй,яны ўсё чуюць,
Ды клякочуць ,як пяюць.
І душа вясной лікуе!
Можа варта ўсё вярнуць?
І пачуцці,і надзеі,
І спагаду,і любоў?
Толькі мы ўсё нешта дзелім...
Павучыцца б у буслоў.
Любоў Ляпко