Ойгул билан Бахтиёр
Хамид Олимжон. Поэма .1937г.
Болалик кунларимда,
Уйқусиз тунларимда,
Кўп эртак эшитгандим,
Сўйлаб берарди бувим.
Эсимда ўша дамлар:
Ўзи учар гиламлар,
Тоҳир-Зуҳра, Ёрилтош,
Ойни уялтирган қош,
Ўт боғлаган қанотлар,
Беқанот учган отлар,
Бахтиёр билан Ойгул,
Қиз бўлиб очилан гул,
Сўйлагучи деворлар,
Бола бўп қолган чоллар...
Бувимнинг ҳар қиссаси,
Ҳарбир қнлган ҳиссаси
Фикримни тортар эди,
Ҳавасим ортар эди.
Тннглар эдим бетиним
Узун тунлар ётиб жим,
Сеза олардим кучин,
Кўпи ёлғон, кўпи чин.
Аммо, Ойгул-Бахтиёр
Эртагини у такрор
Қилар эди ҳар кечин:
II
Жамбил деган томонда,
Жуда қадим замонда,
Қуллар исён қилдилар.
Жангга кириб қўшинлар,
Урушиб ою кунлар,
Дунёни қон