ԱՆՎԱԽ ՀԵՐՈՍ
ԳԱՐԵԳԻՆ ՇԱՐՈՅԱՆ
Լույս աշխարհ եկար դու սուրբ օջախում,
Ծալկաի շրջանի Աշխալա գյուղում,
Դու հայի զավակ ինչպես մի կորյուն,
Քո ծնողներին դու շատ մեծ մի հույս ։
Փոքր հասակից աչքի ես ընկել,
Մեծ արարքներտ բոլորն են տեսել,
Շատերին օգնել, միշտ նեղին հասել,
Մեծի պատիվը միշտ բարձր պահել։
Ու միշտ ձգել է հայրենիքը քեզ,
Օրերից մի օր իր գիրկը կանչել,
Դու շատ ազգասեր խելոք ու բարի,
Տուն տեղ ստեղծել հողում հայրենի։
Տուն ես կառուցել, ընտանիք կազմել,
Ունեցել ես զույգ արու զավակներ,
Ջոկատ ես կազմել, հրամանատար եղել,
Մայր հողի համար քեզ չե՛ս խնայել ։
Հանգիստ չէր տալիս հայ ազգի հարցը,
Այրվում էր կռվում հայոց ԱՐՑԱԽԸ,
Դու զենքը ձեռքիտ ելար կռվի դաշտ,
Անվախ