ჩვენ ყველას, ჩვენი ღირსება დაგვაქვს, და ჩვენ ნაკლს ჩვენვე ვატარებთ მხრებით. ხანდახან ვიცით როგორ მოვიქცეთ... ხანდახან ვიცით და_მაინც ვცდებით... ხანდახან მინდა თავი დავხარო, და ღამე ლოცვით მინდა ვათიო, ვინ ვარ?_რომ ვინმეს ცოდვები ვთვალო? ან ვინმეს რამე_არ ვაპატიო? მე მიყვარს_შენი უნიღბო სახე, როცა გვერდით ხარ_რწმენით ვივსები, ადამიანო_მე შენ მიყვარხარ ყველა ნაკლით და ყველა ღირსებით.