ჩაგეხუტები..ისევ ვიგრძნობ შენს ძლიერ მკლავებს, მხოლოდ ცოტა ხნით გავიგრძელებ მშვენიერ წამებს.. და თითქოს გული ვეღარ ასწრებს თანაბრად ფეთქვას.. მიყვარხარ მეთქი- გეუბნები,თითქოს არ მეთქვას.. დავიფერფლები..შეგადნები თოვლივით ხელში, როცა სულ ოდნავ,მაგრამ გრძნობით მეხები ყელში.. თვალდახუჭული..გაყუჩული მივენდე ძალებს, თან ვერ გიშორებ..ძალა არ მაქვს..კოცნას მაძალებ.. ტუჩის კუთხეში ვიგრძნობ უცებ დამთუთქველ სუნთქვას.. მეჩურჩულები ისეთ სიტყვებს რაც არვის უთქვამს.. ჩაგეხუტები..და შევიგრძნობ მოხვეულ მკლავებს.. მე ვერასოდეს დავივიწყებ ამ ლამაზ წამებს...
მჭირდება ის ვიღაც,ვინც ზუსტად გამიგებს,,, ამ გრძნობებს დანგრეულს,ხელახლა ამიგებს,,, რომ მეტყვის:"ადექი,ცხოვრება ბრძოლაა. მთავარი წინსვლაში,მიზანის ქონაა"
შეიძლება ვერ გაგათბოს ჩემმა სიტყვამ ვერ დავხატო...ვერ გადმოვცე რაც მაქვს გულში... შენ ხომ იცი, მე არ ვგავარ ალბათ იმ სხვას ლამაზად,რომ მეტყველებენ გრძნობებს წუთში! არ მიწყინო ეს უბრალო სიყვარული სიტყვები ხომ ჩემს გრძნობებთან უფეროა... და ამიტომ არასოდეს დაიჯერო, თუ წამომცდა... მშვენივრად ვარ უშენოდაც. ზოგჯერ გრძნობებს ეურჩება თვით გონება მაგრამ გულში ჩაიხედე...სხვა როდია, და ამიტომ ვამჯობინებ... სიტყვებს, დუმილს შენ კი ალბათ არ მიყვარხარ..თუ გგონია... აი ხედავ? არ გამომდის ლექსის წერაც ვერც ვპოეტობ... .ვერც ლამაზად ვხატავ ფიქრებს განა ის რომ არ მიყვარხარ სხვებზე მეტად... მე უბრალოდ ვერ შეგკადრებ ღარიბ სიტყვებს. მე არ ვგავარ იმ პოეტებს, ვინც მეტყველებს ლამაზად და ბოჰემურად, მაგრამ იცი? მთავარ