Духтару писаре, ки ҳамдигарро бо тамоми ҳасти дуст медоштанд. Рузе пас аз мулоқот савори як мошин шуданд ва ором канори ҳам нишастанд. Духтар мехост чизеро ба
писар бигуяд аммо руяш намешуд.Писарҳам чизеро, ки ба духтар гуфта наметавонист дар коғазе навишат буд то ба у бидиҳад. Вақте, ки дид ба манзилаш наздик мешавад, коғазро ба духтар дод.Духтарҳам аз ин фурсат истифода бурда ҳарфашро ба писар гуфтани шуд, ки шояд баъд аз поён шуданаш аз мошин асло уро суроғ накунад. Духтар қабл аз ин ки номаи писаро бихонад ба у гуфт, ки дигар аз ту хаста шудаам, мисли пештара дустат намедорам, бо як ҷавони аз ту беҳтаре шинос шудам. Дигар бо ту будан намехоҳам. Писар баъд аз шунидани ин суханҳо ашк дар