Умр рафту зиндагӣ ба муроди дилам нашуд,
Дар роҳҳои ҷустуҷӯ ҳеҷ ҳосилам нашуд.
Бар ҳар кӣ боварӣ намуда, меҳр дӯхтаам,
Бар рағми дӯст буданиҳо, ҳамдилам нашуд.
Ҳарчанд, ки файзбахш шудам бар ҳама касон,
Як кас ризои кардаи дасту дилам нашуд.
Талқини сулҳу ваҳдату дӯстӣ намудаам,
Аммо, яке парешниҳод моилам нашуд.
Дармон шудам басе ба шикасти дили касон,
Киштишикаста гаштаму кас соҳилам нашуд.
Манзили худ сарои муҳаббат намудаам,
Лек бе риё кас вуруди манзилам нашуд.
Аз ҳар гулӯи ранҷа кашидам устухон,
Як кас паи дармони гулӯ аз қилам нашуд.
Он, ки наҷот додамаш аз марги ботинаш,
Дар роҳи рушди маънавӣ ҷуз қотилам нашуд.
Аз нотавону хӯрдагирон гарчи бартарам,
Исботи фазл кардаму кас қоилам на