Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 30 янв
Фильтр
Դատարկություն է... սառն է... մութ ու ամպոտ... ամեն ինչ այնքան պաղ է... մեկ է ամեն բան... աղի արցունքն էլ անգամ սառած է կաթում... ու թվում է, թե ուր որ է պիտի խեղդվես, որովհետև խեղդում է կոկորդդ, ուժգնորեն քամում... ու ձեռքերով փակում ես ականջներդ` սեփական հեկեկոցդ խլացնելու համար... ու այս համատարած դատարկության մեջ քեզ մի բուռ ես զգում, որ ահա ուր որ է երկու ափդ սեղմես պիտի ճզմվես...
Ու մի սենյակ... ու էլի լռություն... ու էլի դատարկություն... ու էլի ցավ... ու էլի հոգու հուսահատ ճիչ... ուզում ես գոռալ, ուզում ես անզուսպ հեկեկալ, ուզում ես ճանապարհ տալ արցունքներիդ, որ անարգելք դուրս հորդան... բայց հասկանում ես, որ այդ ամենը պիտի տեսնի ու հանդուրժի միայն սենյակիդ պատերը, որպեսզի քո հուսահատ տագնապը չցավեցնի հարազատիդ ու չուրախացնի թշնամուդ...
Էլ չեմ ուզում կյանքից վառ գույներ, ջերմություն, էլ չեմ ակնկալում նոր ելուստներ:Երբ կարծում ես, թե արցունքները կորցրել ու մոռացել են քո հասցեն, հանկարծ այնքան մեծ հոսքով է այն դուռդ թակում, որ իր հետ սրբում է շուրթերիդ վրա հազիվ շողացող ժպիտդ:Այդ ժամանակ, երբ ամենից շատն ես օգնության ու արցունքներդ սրբողի կարիքն զգում, հասկանում ես, որ մենակ ես, ու կուլ ես տալիս այն կաթիլ առ կաթիլ:Քեզ թվում է, թե ուժեղ ես, թե կյանքի արհավիրքներից ծնկի գալով, ծնկներիդ հասցված վերքերի սպիները այսուհետ ցավն ավելի մեղմ են ընդունելու, բայց սխալվում ես,նրանք ավելի ուժգին են դաղվում ու արյունոտվում , երբ կրկին են գետնին զարնվում...
Այս աշխարհից ոչինչ արդեն ես չեմ ուզում... ողջը տեսա' թեկուզ հեռվից,շոշափեցի և հասկացա անգամ,անգամ չունենալով:Երազներս աննյութեղեն ու չնչին էին ու չհասած`նրանց էլ ես դեն նետեցի... իսկ այն, ինչին ձեռք մեկնեցի ինձ չտրվեց:Դադարեցի ես ցանկանալ ու պայքարել... ինչի՞ համար... ոչինչ չկար,որի համար արժեր անցնել այս նենգ կյանքի արգելքներով հազար ու մի: Ու քայլում եմ հիմա արդեն ես հենց այնպես, գլորվում եմ, ընկնում, ելնում...և առանց անգամ ցավ զգալու... Դեեե ապրում եմ և չեմ ապրում...
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту