Умматим, деб йиғлаган Расули акрам
Умматим, деб йиғлаган Расули акрам
Аллоҳнинг инсонга неъмати кўпдир,
Бироқ санай десак, саноғи йўқдир.
Лек шундай неъмат бор, эй азиз диндош,
«Аллоҳдан қўрқиб, кўзлар тўкса ёш…»
Аллоҳдан қўрқиб йиғлаган инсон,
Жаҳаннам ўтида куймагай ҳеч ҳам.
Сизу биз-чун қайғуриб кўзларида нам,
Умматим, деб йиғлаган Расули акрам.
Бир куни Жаброил тушди қошига,
Саҳобалар ўлтирар Расул ёнида.
Бир саҳобий оҳ-ла йиғларди бунда:
«Аллоҳим азобингдан омон қилгин-да!..»
Шунда Жаброил билдирди шуни:
«Фаришталар ўлчар бутун амални.
Лек Аллоҳдан қўрқиб йиғласа банда,
Ул кўзёшни ўлчаш бундан мустасно.
Жаҳаннам олови тоғдек бир оташ,
Ул оловни ўчирар бир томчи кўз ёш