Քո կյանքի ճանապարհը դու ես անցնում և ոչ ոք չգիռի, ո´չ ընածդ, ո´չ կանգնածդ: Բոլորը նախանձում են թռիչքիդ, բամբասում, երբ ընկած են տեսնում, բայց ոչ մեկ երբեք չի նկատում այն ցավոտ փոսերը, որոնք ստիպել են սայթաքել, ոչ մեկ չի տեսնում այն հարվածները, որոնք կոտրել են թիկունքդ ու կորացրել մեջքդ, ո´չ մեկ չի զգում այն արցունքի ծանրությունը, որին դիմանում է բարձդ, բայց բոլորը հորինում են քեզ իրենց մտքի ամենամռայլ գույներով ու սևագրում կյանքիդ կտավին գորշ երանգներով: Իսկ դու այդ բոլոր չերևացող պատերազմներին հաղթած կլինես միայն մեկ տողով` «Թող Աստված օրհնի ձեր հոգիները ու վերջապես այն լցնի սիրով»: