KIBO
როცა ჩემი ადამიანი მაწყენინებს ხოლმე
მინდა კიბო დამემართოს
და სახლში დაბრუნებულს
პირში მივახალო:
მე კიბო მაქვს.
ის იატაკზე დაემხოს პირქვე
და დიდხანს იღრიალოს.
და მერე, ყოველ დღე, ყოველ ღამე
ჩემ სიკვდილს ელოდეს.
ჩემ სუნთქვას ყარაულობდეს.
შიშით შემომყურებდეს თვალებში
და აკვირდებოდეს
ჩემს დნობას,
ჩემს ხმობას,
ჩემს ქრობას.
და ნანობდეს ყოველ წუთს
ყოველ წამს
უჩემოდ გატარებულს.
მე კი ვხარობდე მისი შიშით
მისი დარდით.
მერე, როცა წავალ
ის მოდიოდეს ყოველ საღამოს ჩემ საფლავზე,
მიკაკუნებდეს საფლავის კარზე
და მე კარს არ ვუღებდე, სახლში არ ვიყო,
ან არ მეცალოს მისთვის
და ის ბრაზობდეს:
როგორ შეძლება მკვდარი სახლში არ იყოს,
როგორ შეიძლება მკვდარს არ ეცალოს
და ნატრობდეს იმ დროს,
როცა ერთად ვუყურებდით ტ