“Вақт даволайди”, “Ҳаёт ҳали олдинда”, “Сен албатта бахтли бўласан”. Эҳ, одамлар, одамлар! Тасалли берасизку, ўзингиз шу сўзларизга ишонасизми? Ёки сохта табассумимга, ўзимни кучли қилиб кўрсатишимга алдандингизми? Ичимдаги аламни, соғинч бераётган азобни, юрагимни айрилиқ ҳанжари тилка-пора қилаётганини кўрганингизда, мендек ҳис қилганингизда эди... Менга қўшилиб кўзингиздан аччиқ томчилар дарё бўлиб оққан бўлармиди... Яхшиям дардимни достон қилмайман. Икки кафтингиз билан қулоқларизни қаттиқ беркитиб олармидингиз эшитсангиз... Майли, нима бўлганда ҳам раҳмат... Ҳаёт театри эса давом этади... Сиз кўзларингизда бефарқлик билан “кўнгил учун” таскин берасиз, мен эса ичимдаги оташни сўндиришга,