Ու էլի գիշեր... ու էլի հուշեր... Ու էլի կարոտ, որ խեղդում է ինձ... Եվ ուր էլ փախչեմ ես այդ կարոտից, Գիշերը էլի կբերի իմ մոտ... Ու էլի գիշեր... Ու էլի կարոտ... Ու էլի հուշեր, որ չեն լքում ինձ... Եվ եթե հանկարծ մոռանամ նրանց, Գիշերն անպայման ինձ կհիշացնի.... Գիշեր, որտեղ ես պահեստավորում դու այդքան կարոտ,և այդքան հուշեր, Եվ դու չես հոգնում, Ու ամեն գիշեր բոլոր բոլորին այցի ես գնում դու քո հուշերով ու կարոտներով, Իսկ առավոտյան նորից խնամքով տեղավորում ես դու քո պահոցում... ...Ու քո հուշերով դու ամեն գիշեր Այցի ես գալիս...բայց հենց տեսնում ես շողը արևի Իսկուն լքում ես.... ու լուռ հեռանում... Ինչքան նման եք և ինչքան տարբեր դու ու գիշերը, Ինչքան եք սիրում ձեր սիրուն տեսքով գերել, նվաճել, Եվ առանց