ჩემო ქალბატონო ხომ არ მოიწყინე,
რაღაც მოწყენილი ამინდია,
ზეცა დაღვრემილი, თვალებ სევდიანი,
უცქერს დედამიწას თითქოს დაღლილია...
თითქოს ვეღარ ითმენს გულში ნაიარევს,
ყველა ტკივილები თვალთან დაჰფენია,
სულ ცოტა უნდა და ისე ატირდება,
როგორც ტირიფები ჩემ ბაღში ტირიან...
ხედავ? უცნაური ამინდია,
სიო დაწრიალებს ჩემს ქუჩებში,
თითქოს დღეს ზეცამაც ტკივილები,
გულში ვერა და ვერ დაიტია...
ჩემო ქალბატონო შენ არ მოიწყინო,
ჩემი ტკივილები შენთვის სხვა ხილია,
და მუდამ გახსოვდეს, აღარ დაივიწყო,
ზოგჯერ სიცოცხლიდან წასვლა ადვილია...
წასვლა ადვილია, როცა არ გელიან,
როცა ადგილებიც უკვე აღარ რჩება,
როცა სუნთქავ მაგრამ მაინც ხედავ,
სიცოცხლის ყველა გზები უკვე გავლილია...
ახლა მზის სხივებიც დაიმალა,
ღრუბლებს ტირილამდე წა