ზეინის სიკვდილმა დიდი გავლენა იქონია ჩვენზე. ყველა, თითქოს, ადრე დაგვაყმაწვილა,
გაგვიქრო სილაღე, აგვაამბოხა და გაგვაგიჟა, დაგვაცილა მრავალრიცხოვან ნაცნობობებს და
ამხანაგებს. აღარავინ მოვუშვით, ჩავკეტეთ წრე, შემოვიფარგლეთ. საერთო ტკივილმა,
დარდმა უფრო დაგვაახლოვა ერთმანეთს და დაგვაშორა სხვებს. გვეშინოდა ახალი
დანაკარგის, ვითომდა ეს კარჩაკეტილობა გადაარჩენდა რომელიმე ჩვენგანს ბედისწერისაგან.
უცებ ავყვებოდით გრძნობებს, გაუაზრებლად და ეს გვხდიდა სასტიკებს. პატიების გრძნობა
დაგვეკარგა, ერთბაშად მორჩა ბავშვური სიცელქე, ბავშვური სიხარული, ბავშვური ჩხუბები,
ბავშვური მიამიტობა... ყვეალფერში, რაც ჩვენს გარშემო ხდებოდა, ვეძებდით ბინძურს
არაადამიანურს. გვეჩვენებოდა, თითქოს სიკეთე, ან ბოროტება მარტო