Мая любая весачка Нача, дзе прайшло дзяцінства мае. Ад успамінаў душа мая плача, быццам толькі ўчора было. Успамінаю дзядулю з бабуляй, Іх утульную родную хату, сустракалі ўнучку блінамі, усім чым толькі былі багаты. А з дзядуляй выходзілі зранку, і ішлі там касіць сенажаць. Назбіраю кветак ахапку, няхай потым у вазе стаяць. А пасля сустрэне бабуля і паложыць на стол свежы хлеб. А цяпер не сустрэне ніколі і не пойдзем мы з ёю ў склел. Мая любая весачка Нача, што стаіць недалек ад граніцы. Там касцел Пятра і Паўла і не так часта звоняць званіцы. Не сустрэне бабуля ў варотах і не пойд