- ოდესმე მიუტოვებიხარ ადამიანს, რომელიც გიყვარდა?
- დიახ, - ქალმა შეხედა. - ორიდან ერთი ყოველთვის ტოვებს მეორეს. მთავარი ისაა, რომელი რომელს დაასწრებს.
- მერე შენ რა ქენი?
- ყველაფერი! ... მაგრამ არაფერმა მიშველა. ვერ წარმოიდგენ რა უბედური ვიყავი.
- დიდხანს?
- ასე, ერთი კვირა.
- არც ისე დიდი ხანია.
- ეს მთელი მარადისობაა, თუ ნამდვილად უბედური ხარ. ისე უბედური ვიყავი - მთლიანად, სავსებით, - რომ ჩემი დარდი ერთი კვირის შემდეგ დაიშრიტა. უბედური იყო ჩემი თმა, ჩემი ტანი, ჩემი საწოლი, ჩემი კაბებიც კი. იმდენად აღსავსე ვიყავი მწუხარებით, რომ ჩემთვის მთელმა ქვეყნიერებამ შეწყვიტა არსებობა. ხოლო, როცა უკვე აღარაფერი არსებობს, უბედურება აღარ არის უბედურება. აღარაფერი რჩება, რომ შეადარო. რჩება მარტო უბედუ