არ ვიცი ეს ერთი პატარა ჩანაწერი რას ცვლის მაგრამ მინდა ვთქვა რომ უაზრობაა ეს ცხოვრება, ვამბობ და მაინც აზრიანს ვხედავ, ალბათ იმიტომ რომ მხოლოდ ჩემთვისაა უაზრო, უაზრო კი იმიტომაა რომ ვხვდები რა ხდება და ვიცი როგორ ელაქუცება ერთი მეორეს პირში და ზურგს უკან საფლავს უთხრის, როცა ვსაუბრობ რაიმე მნიშვნელოვანზე ყველა ამბობს რომ დეპრესიული ვარ და სამყაროს შავი სათვალით ვუყურებ, ამ დროს მინდა კითხვა დავსვა, უკაცრავად ვარდისფერი სათვალე კიდევ არსებობს? თუ მეტყვიან რომ კი ესეიგი მართლა არსებობს და მე ვერ ვხედავ, თუ მეტყვიან რომ არა უბრალოდ გავაგრძელებ გზას, საითაც არ უნდა წამიყვანოს მაინც გავაგრძელებ და იცით რატომ? სხვა გზა არ მაქვს და რა ვქნა? ვინც მე შევიყვარე ყველამ მიმატოვა, ალბათ ასეთია ჩემი ბედის