Зиндагӣ бо ғусса кушту шодиҳояш сар нашуд,
Ё маро охир фаромӯш карду ёдовар нашуд.
Зарбаҳои сахт доим мезанад бар қалби ман,
Заррае ҳам дар хаёли дидаҳои тар нашуд.
Дар шаби зулмони бигристам зи сӯзи зиндагӣ,
Ҳамсадои гиряҳои ман ягон ахтар нашуд.
Гар-чи умрам рафт болову ҷавонмардӣ кунам,
Қадри ман афсӯс ҳаргиз ҳеҷ болотар нашуд.
Бар ягон дӯсте дар ин дунё надорам боварӣ,
Беҳтарин дӯстам шабеҳу пайрави додар нашуд.
Ҳар хато дидам агар рӯшод гуфтам доимо,
Дасти ман дар пеши номарде ба пеши бар нашуд.
Парваридам нокасеро хуни дил хӯрдам зи ғам,
Меҳнатам барбод рафту заррае дигар нашуд.
Баъди садҳо ваъдаҳои бардурӯғи мардумон,
Бар ҳақиқатҳам дигар як заррае бовар нашуд.
Бех