გაყინულ კენჭებს სხეული ათბობოს. ზამთარს სიცივის ზღვაში შვევხვდები.... მარტოსულობა მე კი არ მხიბლავს, მაშინებს მხოლოდ მისი ხელები. ხალხი ბრბო ჩემში სინათლეს არ ცნობს, შენ დედამიწავ მეზედმეტები. დასუსტდა სული ნორჩობის ხანაში, თავზე თმას ვიპარსავ მგონი ვგიჟდები... მაღიზიანებს, თქვენი თვალების მარტივი მზერა არ მესმის. აშვებულ სხეულში ბრაზის სული ჩადგა. ყველა სინატიფე ბღუჯად ჩამომქაჩეს.
"შენ ბაძავ".. მეუბნებიან, გადამდებია, სენია ბრბო...
მე ვერ გავუძელი და გავფრინდი ცისკენ!
მე, მე ვარ
შენ, შენ.
მივდივარ ცაში, მტრედების ხროვას მე მოვუყვები რაც აქ მოხდა,
მე მოვუყვები რაც აქ ვნახე. მე არ მჭირდება გახსნილი ვარსკვლავები.
მე არც ძეგლი მინდა თქვენს დედამიწაზე. არ ვითხოვ უკვდავებას,
რატომ გამლახე