Փոքրիկ ծառս Փոքրիկ ծառս չորացավ ոչ տերեվ ոչ ծաղիկ ոչ բերք Ոչ ճյուղավորվեց ոչ ծաղկեց ոչ մեծացավ բազմացավ Փոքրուց էլ նրա կյանքը ոչ արև ոչ լուսին ոչ էլ աստղեր Ոչինչ չտեսած աստղերին էլ երկնքում թողեց ու գնաց
Կոնե մի խոսք կամ մել մի բառ ասեր քնքուշ նոր գնար Այդպես հեռացավ մեզի տանջամահ թողնեց հեռացավ Մնացին մենակ քաղցր հուշերը մեր թանկագին բալիկի Անխոս ու լուռ ավարտվեց մեր փոքրիկի կյանքի թելը
Մնացին փոքրիկ հուշերը այս լուսավոր աշխհարքիցը Էլ ոչ մի խոսք այդպես վերջացավ կյանքը մեր փոքրի Ինչքան համբերատար էր իմ փոքրիկ հրաշքս կյանքի Թողնելով անտեր անտիրական հուշանվերը կյանքից
Անխոս կյանքը տխուր դեմքը սիրուն աչքերը բալիկիս Անջուր չորացավ իմ փոքրիկ ծառս չմեծացած անարև Արցունքով էլ ջրեցինք էլի չորա
Ախ անմշակ մնաց մշակ մնաց հողերը Պապական Անտեր անտիրական մնացին տնկած ծառները իմ Երազներս էլ կարոտից հուշեր կազմեցին միշտ Երազանքս էր կոնե վերջին անգամ էլ բանայի
Ներս մտնեմ հարազատներիս տեսնեի այնտեղ Ինչքան եմ կարոտել ու երազել հարազատներիս Հորս դուռը բացոներին ու ներս մտնողներին Մանկությանս տարիներին Մորս կանչող ձայնը
Սիրեցի ես մանկությանս Մորս կանչող ձայները Ցած ու բարձր սարեր կանչող ծաղիկներին սիրուն Անմահական հոտը սարերի սիրուն ծաղիկներից Չկա կշտանալիք անմահական հոտերից ծաղիկների
Սարերում էլ են բացվում ծաղիկները Ջավախքի Դժվար է օդը լինում այսդեղից գնացող Ջավախցիներին ՇԱյդ մաքուր օդը թողնողնել ու գնալ այս տեղերից Ջավախքի օդը շնչուղներ այս հրաշալի կյանքում
Սերը Սերը կյանքի ամենա անթառամ ծաղիկն էր Խնամողից է կախվա սիրո երկարությության աջը Ինչքան լավ մշակես այնքան թարմ նրան կպահես Փարթամ կյանք ու անթառամ ծաղիկներ կողքիտ
Որի կաղնիքըմիայն մշակողը կիմանար ինքը իրեն Ամենա նուրբ կյանքն է սերը ապակա կյանքում մեր Որը չի տրվում ամեն մի զույգի կյանքի ընթացքում Ամեն կույնի սեր էլ կա այս կյանքի մարդկության մեջ
Ծաղկեփնջերը անթառամ ծաղիկներով շինած մեզի Խնդիր չունենք հետակա կյանքի ապահովագրության Որը գարելի էր կյանքը դասավորել անմիջապես լավ Ծանրաբեռնված երջանկության արմատների մեջ
Սեր ենք կանչել ամեն կույնի ծաղկեփունջ կազմելուց Որոնցով գարելի էր ամեն տժվարրին հարցերը լուծել Սիրո կյանքը չունի դավաճանության սեր մեր կյանքին Որը գարելի է լուծել սիրո ծաղկեփ
Մայրիկ Մորսհետ ինչքան եմ նստել մեր դռանը քարերին Այնտեղից նայում մեր դիմացը ընկնող սարերին Միթե երեկ էր այս ամեն ինչը կատարվել ու անցել Հիշելով սրբում եմ արցունքներս կլորվող այդերիցս
Ամեն քայլափոխիս արցունքներս են հիշեցնում ինձ Հիշում ենու լալիս կլորվող արցունքները աչքերիցս Ամեն քայլափոխիս արցունքներս են հիշեցնում ինձ Հիշում ու սրբում արցունքներս կլորվող աչքերիցս
Միթե մենակ ես մնացի Մայրս էլ գնաց աշխհարքից Ոչոք չեր տալիս պատասխան իմ տված հարցերին Սարեր էինք բարձանում ծորերից թռչելով անցնում Թափվում էր արցունքները երբ Մորս հետքն հիշում
Բայց ուրե հիմա Մորս տաք ձեռքը որ նորից բռնեմ Փնտրում եմ փնտրում չեմ կտնի ձեռքը Մայրական Բայց ափսոս որ չկտա բռնած ձեռքերը Մորս տաք Մեզի միայն թողեցիր քո
Ճանապարհներ այ ճանապարհներ Ճանապարհներ այ ճանապարհներ կիսատ կյանքիս ճամփաներ Իմ կյանքի փլուզված ու ծուռ ու մուռ կյանքի իմ ճամփաներ կիսատ Կյանքս դարցրիք փոքր տղայի մեծ ու փոքր կյանքի խաղալիքներ Ուր գնամ որտեղից սկսեմ որտեղից վերջացնեմ ճամփես կյանքի
Ում հարցնեմ հիմա իմ ապրած կյանքի էությունը ինչու համար եկա Ինչու համար կերթամ այս դարավոր ու դաժան աշխարհքը կթողնեմ Միթե այդքան կարճ էր տեւովողությունը իմ կյանքի այս աշխարհում Գուցե այդքան էր թելի երկարությունը իմ ապրածս կյանքի ճանմփի
Էլ չենք կարող կյանքերս երկարացնել ու նորկու կյանքով ապրենք Ուշացել ենք արդեն կյանքը մեզնից առաջ է անցել թերթել գնացել Կոնե մի քիչ թողնի որ նորից հավասարվենք մենք էլ շարունակենքխ Չապրած կյանքերս ապրած համարենք