კაფე-თესეო მომძახოდა ჩემი გუგული
ზარივით რეკდა ის ძახილი შორი მთებიდან,
და რა ვიცოდი მე პატარა ბავშვმა უგულომ,
რომ ის ძახილი წლების მერე მხრებში მომხრიდა.
სიხარულს მგვრიდა აპრილის მზის შემონათება,
თავაღერილი გამოვრბიდი მაშინ სახლიდან,
და ორღობეში შეხვედრილი ჩემი ბავშვობა
სახეში ატმის აფეთქებულ რტოებს მახლიდა.
მამის ღიმილი,დედის ლოცვა ფეხდაფეხ მდევდა,
და გვერდუთ მუდამ მომყვდბოდა ბედი მდევარი,
ცრემლებად წვეთავს ეულ სულში იმ წლების სევდა,
იმ წლების სევდა ამ კაცობის ღამის მთევარი.
სუსხიან ქარდი ყვითლდებიან მწვანე რტოები,
ზურგს მაქცევს ფიცხი სიჭაბუკე მწარე მდურებით,
ციცაბოებზე ჭიხვინით და შმაგი ოტებით მიქრიან ჩემი წუთისოფლის ბედაურები.