ჩემი ბავშვობის აუსრულებელ ოცნებად დამრჩი და ერთ ზაფხულში ჩავატიეთ თითქოს ცხოვრება. ეს სიყვარული, იყო ალბათ ის წრფელი გრძნობა, რომელიც უკვე, აღარასდროს განმეორდება. მაშინ ვერ მივხვდით, ვერ გავიგეთ, ვერ ვიამარეთ, ბავშვური ტრფობა გვეგონა და ქარს გავატანეთ. გავიდა წლები, გაიარა ათასმა გრძნობამ, სადღაც ღრმად, გულში, დამარხული, ბავშვური ტრფობაც, მიძინებული მინავლული ელოდა დროს.....ჟამს. და ერთ დღეს ბედმა ინება და გამოიღვიძა. მე გამახსენდი, ზუსტად იმ დღეს, შენ რომ მინატრე, ეს ნაგროვები ოცნებები თან მოგიტანე. ჩემი ბავშვობის აუსრულებელ ოცნებად დამრჩი, თითქოს იმ ჟინმა ვერმოკლულმა, იფეთქა წამში. და როგორც ტალღა ზღვის ფსკერიდან აწყდება ნაპირს.. თურმე რამდენი სიყვარული დავმარხეთ მკერდში, თურმე რამდენი ოც