қиссаи_ҷолиб
Дар яке аз мактабҳо муаллимае хост, ки ҳавасмандии шогирдонашро нисбат ба инсонгарӣ ва фазилати инсонӣ зиёд кунад. Назди худ қарор кард, ки барои онҳо имтиҳоне ташкил месозад ва ҳар касе ки бехато ва зебо иҷро кунад баҳои аъло мегирад. Имтиҳон чунин буд шогирдон (кудакон) бояд, аз руи инсонӣ як дона пойафзоли зебо ва рамзӣ, ки дар назди муаллима буд, барои ба даст оварданаш матни зебо бе хатогӣ бинависанд.
Кудакон аз ин имтиҳон ва ё бозӣ лаззат мебурданд. Ҳама ба навиштан шуруъ карданд. Пас аз ҷамъоварии коғазҳо, муаллима бидид, ки кулли кудакон матни зебо навиштаанд, муаллима маҷбур шуд, ба ҳама баҳои аъло гузорад.
Бозӣ ба анҷом расид, ҳамма баҳои аъло гирифтанд, аммо бояд и