Саид ибн Жубайр Ибн Аббос розийаллоҳу анҳудан ривоят қилади: “Ким Қуръонни ўқиб, унга амал қилса, Аллоҳ уни залолатдан тўғри йўлга бошлайди ва қиёмат куни ёмон ҳисоб(қилиниш)дан асрайди. Зеро, Аллоҳ азза ва жалла: “Ким Менинг ҳидоятимга эргашса, у адашмайди ва бахтсиз бўлмайди”, деган” (Ҳоким, Байҳақий ва Ибн Абу Шайба ривояти. Ривоят санади саҳиҳ[1]).
Айюб ибн Мусодан ривоят қилинди: «Муҳаммад ибн Каъб Қуразийдан эшитдим, у шундай деди: «Мен Абдуллоҳ ибн Масъуд розияллоҳу анҳунинг: «Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Ким Аллоҳнинг Китобидан бир ҳарф ўқиса, унга бир ҳасана бор. Ҳасана эса ўн баравардир. Мен «алиф лам мим» битта ҳарф, демайман. Балки, «алиф» бир ҳарф, «лам» бир ҳарф,