მე ბიჭის დედა ვარ და როდესაც ჩემი ვაჟიშვილი 24 წლის იქნება (შეიძლება მეტიც ან ნაკლებიც) , ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ის შეიძლება ნებისმიერ დროს შეხვდეს თავის სიყვარულს, დაქორწინდეს და გახდეს მამა.
მე 42 წლის ვიქნები, მსმენია და მინახავს უამრავი ისტორია, როცა დედის უგუნური და არაჯანსაღი სიყვარული ანგრევდა არა მხოლოდ საკუთარი ვაჟების, არამედ შვილიშვილების ცხოვრებასაც.
ჩემს უკვე ზრდასრულ შვილებთან მიმართებაში მე არ მივცემ თავს უფლებას:
ჩავერიო ჩემი ვაჟის არჩევნაში, ვაკრიტიკო მისი ქალები, მივცე რჩევები, გადავათქმევინო აზრები. ეს მისი ცხოვრებაა, მისი არჩევანია და თავადვე უნდა იცხოვროს ამით.
მივიღო გადაწყვეტილებები მის მაგიერ. ჩემთვის მისაღები იქნება ყველა მისი არჩევანი, თუ ჩემი ვაჟი თავად იქნება ბ