Аз ҷумлаи амалҳое, ки дар ин шабҳо анҷом бояд дод ин эътироф намудани банда гуноҳҳои худро ва талаб намудани афв аз даргоҳи Худованд аст. Дар ҳадисе омадааст, ки Оиша (р) аз Паёмбар (с) пурсид, ки эй Паёмбари Худо, агар шаби Қадрро дарёфтам чи гӯям?
Паёмбар (с) фармуданд:
Бигӯ эй бори Худоё! Ту бахшандаи ва бахшишро дуст медорӣ, пас маро бубахш
Афв гузашт аз гуноҳҳо аст ва маънояш талаби пузиши гуноҳҳо, аз байн бурдани онҳо ва нобудсозии асароти онҳост. Ин далел бар он аст, ки инсон ҳарчанд амали зиёд ва корҳои нек анҷом дихад, тақсир ва кутоҳӣ дар ӯ вуҷуд дорад, бинобар ин талаби афв мекунад ва мегӯяд:
-Эй Парвардигори ман маро бубахш, ман аз ту бахшиш мепурсам. Дуъоҳои зиёде дар мавриди пу