..დავიღალე ცხოვრების სიდუხჭირით, ამდენი გაბოროტებული ან სევდიანი, გაუხარელი სახეების ყურებით, საერთოდ ყველაფრით დავიღალე, დავიღალე სიტყვებით გამოხატული სითბოთი და არა თვალებით, დავიღალე ღიმილით დაფარული ტკივილით და თმებით დაფარული თვალებით...დავიღალე ძლიერად ყოფნით და საკუთარი თავის მოტყუებით რომ ვითომ ძლიერი ვარ..... დავიღალე საკუთარი თავისთვის რჩევების მიცემით და მერე საკუთარ თავთან ამ რჩევების ავ-კარგიანობაზე კამათით....დავიღალე რომ წინ ვერაფერს ვხედავ ისეთს, რის გამოც ღირს წინ წასვლა....დავიღალე უიმედობით..... დამიბრუნეთ იმედი...