TANRININ DAŞ ÜSTƏ DAŞI QALMAYIB
Dünyaya bir dəfə doğulur insan,
Hamının həyatda bircə izi var.
Kiminsə sevgisi dastana dönür,
Kiminsə nifrətdən neçə üzü var.
Yaşayıb görmüşük yaxşı nə, pis nə,
Hər kəs əməlinin aşını yeyir.
Nəfs var, adamın toxluq üzüdü,
Nəfs var adamın başını yeyir.
Elə qısalıb ki, ipi düzlüyün,
Doğrunun hürr olan başı qalmayıb.
Pozulub nizamı, ələnib hökmü,
Tanrının daş üstə daşı qalmayıb.
Özünü itirib nəfsin önündə,
Adını itirib gör, neçə canlar.
Dünən bu millətin sevgi yeriydi,
Şan-şöhrət naminə sual olanlar.
Dəryada qərq olan gəmi kimidi,
Əyri kürsülərdən düz danışanlar.
Məhbəs divarında ömür çürüdür,
Şahlıq ünvanına pis danışanlar.
Hamı ədalətin qəsdinə durub,
H