მამა, შენს გოგოს დარდი რომ ქონდა,
სამყაროსხელა,მამი...
ღმერთის წყალობით გაიმზიანა,
შენ ხომ სულ გვერდით მყავდი!
ჩემი ბედისთვის გულის ყვავილებს,
უკვდავების წყლით რწყავდი.
ეკალს თელავდი, ბარდს და ხვიარას,-
ლამაზ იმედებს რგავდი.
მამა, შენს გოგოს, გულში რომ ზრდიდი,
ხელის გულიდან მამი...
უჩემო ფიქრი რომ არ გქონია,
რაც გავჩნდი ერთი წამით...
გულში მიკრავდი და შენს მკლავებში,
ციცინათელას ვგავდი...
სიბნელეშიც რომ სინათლე დასდევს,
არ ეშინია რამის...
და მიხაროდა, ჩემი ნაკვთებით,
შენს იერს ისე ვგავდი...
მამა შენს გოგოს, ბევრჯერ ეტკინა,
ეხლა დიდი ვარ მამი...
ვერავინ მატკენს, უკვე ვერაფერს,
ასეთი მამის გაზრდილს!